دین تائویی، در طول تاریخ حدود دو هزار و پانصد ساله خود همواره در مقابل دین کنفوسیوس، که دین اصلی مردم چین بوده، ایستاده. تائو در اصل به معنای طریقه و راه و رسم می باشد و آیین تائو به حکیمی به نام لائوتسه، منسوب است؛ از این رو گاه آیین لائوتسه هم از آن نام برده می شود. درباره زندگانی او، اطلاعات کمی در دسترس است. اطلاعات موجود رنگ و بویی اسطوره ای دارد؛ از این رو، برخی تاریخی بودن شخصیت او را منکر می شوند و او را شخصیتی اسطوره ای قلمداد می کنند. آیین تائو در آغاز، نوعی فلسفه متافیزیکی عمیق بود که شامل گونه ای از عرفان وحدت وجودی بوده. اما بعدها بر اثر تحول و قبول بعضی معتقدات مذهبی عامه، به صورت مذهب میلیون ها تن از مردم چین تبدیل شد.

آیین تائو در چین

مفهوم تائو در این آیین، اصل نظم جهانی است. تائو، اصل جاودانی است که تمام پدیده ها، آن را دارا می باشند و آدمی باید قبل از هر چیز خود را با تائو، این نظم جهانی، منطبق کند و برای حصول این مقصود باید توازنی بین روح و جسم ایجاد کند و خود را به تقدس و پاکی برساند.

تائو، قانونی دارد که بر طبیعت، حاکم می باشد و آن این است که انسان باید تسلیم طبیعت شود. از این رو، راه نجات انسان این است که هم آهنگ با نظم طبیعت که تائو برقرار کرده حرکت نماید در غیر اینصورت انرژی خود را به هدر می دهد.

آیین تائو در چین

بنا به تعریف لائوتسه، تائو قابل توصیف نیست و غیرقابل شناخت می باشد. اما می توان از واژه تائو به دو برداشت رسید:
1- دستگاه نظامی فکری که مرکز کلیه افکار و اندیشه های عقلانی است.
2- آمیزه ای از عقائد و خرافات دینی چین باستان توام با خرافات و جادوگری.

بنابراین از دیدگاه لائوتسه "تائو قابل تعریف نیست. قابل شناخت نیست. تائو همه چیز است و هیچ چیز نیست. تائو نامی ندارد."

این دین اکنون یکی از دین های رایج بعد از آیین بودا در چین است که البته به دلیل فقدان مراسم و تشریفات جدی برای مشارکت در این دین ، دستیابی به آمار دقیق شمار پیروان این مذهب بسیار مشکل می باشد.

آیین تائو در چین