پیشینه ورود اسلام به چین، به قرن اول هجری باز می‌گردد. با مهاجرت عرب‌ها و فارس‌ها از راه‌های دریایی و جاده ابریشم، در زمان سلطنت سلسلهٔ تانگ، دین اسلام به کشور چین ورود پیدا کرد و نقش مهمی را در برقراری ارتباط بین این کشور و کشورهای اسلامی بوجود آورد.

برخی اعتقاد دارند که در زمان عثمان، هیئتی برای تبلیغ دین اسلام وارد چین شد و با امپراطور سلسله تانگ ملاقات نمود. ابی وقاص در صدر اسلام با یک گروه ۴۰ نفره (که بعدها هنگام نماز کشته شدند) از مسلمانان از طریق دریا وارد جنوب چین در شهر کانتون شد و مجموعاً سه بار بین ایران و چین مسافرت نمود. بعدها مسجد آبی وقاص که جزو قدیمی‌ترین مساجد چین محسوب می شود و در مرکز شهر کانتون قرار دارد در محل شهادتش ساخته شد و در حال حاضر به نام «روضه ابی وقاص» نامیده می شود.

پیشینه ورود اسلام به چین

ترویج و گسترش اسلام توسط بازرگانان ایرانی و عمدتاً از طریق جاده ابریشم انجام شده. آشنایی اکثر مسلمانان چین با کلمات و واژه‌های اصیل فارسی و استعمال این لغات در مکالمات روزمره زبان چینی این امر را ثابت می کند.

با حمله مغولان به ایران راه رفت و آمد و مهاجرت مسلمانان ایرانی به چین و در نتیجه نفوذ فرهنگ و تمدن اسلامی و ایرانی و نیز ترویج دین اسلام در آنجا بوجود آمد و بخصوص زمان حکومت قوبیلای‌قاآن از نوادگان چنگیزخان و بنیانگذار دودمان یوان چین، روزگار اقتدار ایرانیان مسلمان و اوج رشد و شکوفایی اسلام در سرزمین چین شد.

پیشینه ورود اسلام به چین

پس از زوال دودمان مغولی یوان و در سلسله مینگ با عنایت خاص امپراتوران این دودمان، امکان نفوذ اسلام به سرزمین‌های نواحی میانی چین نیز بوجود آمد و مساجد بسیاری در چین ساخته شد. برخی از ابنیه اسلامی مربوط به این دوره، نشان از رواج اسلام در نواحی داخلی و خاور چین در این دوره دارد.

در دودمان چینگ نیز هر چند اسلام شاهد پیشرفت‌هایی به نواحی درونی و شمال شرقی چین بود، اما این دوره به خاطر ظلم و ستم و نیز تبعیض زمامداران چینگ، روزگاری برای خیزش و شورش‌های مسلمانان چین بود که هدفی چون خروج از زیر سلطه دودمان چینگ، احقاق حقوق دینی و ملی و نیز ایجاد یک دولت مستقل اسلامی داشتند. سرکوب شدید حرکت‌های مسلمانان توسط دودمان چینگ یکی از عوامل رکود پیشرفت اسلام و فعالیت مسلمانان در سرزمین چین در این دوره خوانده می شد.